Bugün işimize tekrar başladım, Can doğduğundan beri hazır olduğumda başlayacağım dedim hep, ben hazır olduğumda şartlar uygun değildi...
Şimdi ise haftada 3 gün ofisde olacağım, bugün ilk defa Can'ı annanesine, dedesine bıraktık, sabah kalktık, akşamdan zaten çantasını hazırlamıştım, oyuncak arabalar, oyun hamuru ve boya kalemlerini de koydum. Canım benim aramasın onları istedim, bütün gece ayrılık rüyaları gördüm, ay emanet ettiğim kişiler annem babam ve o kadar eminim ki onlarla çok ama çok mutlu, onlar oğluma çıldırıyorlar, üstelik eminim ki en az benim kadar iyi bakarlar oğluma... Ama annelik işte, başka bir şey bu. Annem hep derdi "anne olmadan anlayamazsınız" diye, evet haklıymışsın annem şimdi daha iyi anlıyorum.
Temizlik perimiz sabah tam 9'da geldi, biz çoktan hazırlanmıştık, Can elinde kalesi, içinde tamı tamına 15 tane küçük arabası, tıngır tıngır çıktık evden. Annemlere çıktık ve annem kapıyı açtı, Can tıntıntın girdi içeri seslendi "dedeeeee ben geldimmm" :) Bundan daha güzel bir güne başlama olamaz...
Biz kararsız kaldık, vedalaşalım mı yoksa gidelim mi diye.Bugünlük vedalaşmamayı tercih ettik. Yolsan aradım annemiüzüldü mü diye, üzülmemiş, biraz sormuş bizi, sonra ohhh ver elini park, oradan dedesine eşlik etmiş yürüyüş yapmışlar, kuşları beslemişler, bol bol yemek yemiş, güzelce uyumuş.
Çok şükür oğlum mutlusun, huzurlusun, ama itiraf ediyorum gün içinde 1 an bile aklımdan çıkmadın Can'ım...Seni seviyorum oğlum...
24 Saatte Kişisel Gelişim
9 saat önce

